Yearly Archive: 2019

Uitgetippeld?

Gister sloot de tippelzone aan de Bornholmstraat in Groningen; officieel vandaag, 31 maart, maar aangezien het vandaag zondag is en de zone dan de laatste tijd al dicht is, dus gister. Na bijna 21 jaar. Ik schreef er eerder al een stukje over.

Ik ben al sinds het besluit om de tippelzone te sluiten bezorgd. Omdat er van alles bedacht wordt, waarvan ik zou willen dat het gaat werken. Maar ik blijf zitten met het gevoel dat er een heel mooi verhaal opgetuigd wordt, waar veel van deze vrouwen zich domweg niet in herkennen. Eén van mijn bekenden vindt bijvoorbeeld niet dat ze prostitueert als ze in haar woning iemand een seksuele dienst bewijst, waar hij haar voor wil betalen met 10 euro. De keren dat ze op de tippelzone was, dat was inderdaad prostitutie, erkent ze. ‘Maar ik kom daar al tijden niet meer’. Als je geen besef hebt dat je je prostitueert, hoe moet je dan snappen dat je een traject in moet om ‘uit te stappen?’ En nee, niemand zal dromen van een toekomst als (verslaafde) straatprostituee. Maar zou je, als er naar gevraagd wordt door een relatieve vreemde, durven zeggen dat je geen hoop hebt op een ander leven? Zou je dan niet liever sociaal wenselijk zeggen dat je het graag anders zou willen en toezeggen dat je meewerkt aan een traject? Om dat vervolgens niet of halfslachtig te doen. Waardoor het niet lukt, maar ja dan hebben de hulpverleners het in elk geval geprobeerd.

Een andere mij bekende vrouw krijgt af en toe een klant via een kennis die in de stad mannen werft die hij dan doorstuurt naar de vrouwen die hij kent en waarvan hij weet dat ze wel een centje bij willen verdienen. Zij erkent wel dat dit onder prostitutie valt, maar ze zou zich zwaar beledigd voelen als ze als prostituee behandeld zou worden.

Hoewel het verhaal is dat er nu nog maar 6 vrouwen op de tippelzone werken en dat dit het resultaat is van alle inspanningen om hen aan een ander leven te helpen, moet ik dit toch betwijfelen. De bedoelingen zijn heel erg goed. Maar ja… ik ken eigenlijk weinig verslaafden die met iets stoppen omdat het moeilijker gemaakt wordt. Toen er in de gebruiksruimte geen methadon meer gespoten mocht worden, ooit toegestaan omdat we er dan zicht op hadden en het op een schone manier kon gebeuren, werd er geen methadon meer gespoten. In die ruimte. Thuis natuurlijk wel. Zijn we minder gaan roken toen het niet meer in het café mocht? Uiteindelijk wel, maar eerst stonden we nog jaren buiten op straat.

Dus nu er op de tippelzone niet meer getippeld mag worden, zal dat ook vast niet meer gebeuren. Is iedereen dan uitgetippeld? Wel op de Bornholmstraat. Elders in de stad waarschijnlijk niet.

En als je naar de wc moet, of even zou willen douchen, dan kan dat niet meer. Iets eten, condooms die makkelijk te verkrijgen zijn, nee ook dat niet meer. We gaan terug naar 1991. Het jaar waarin ik mijn eerste stappen op de Preadiniussingel zette. Dat vind ik pas schrijnend en onmenselijk.

 

 

 

Eindelijk weer normaal doen

Er is weer een nieuw jaar begonnen. 2019 is het 4e jaar waarin www.Noorderzucht.nl bestaat en al het 6e jaar van de blog Noorderzucht die we begonnen op Blogspot.com. Wegens de feestdagen was ook ik even van mijn padje gedwaald en kwam ik er nu achter dat ik al maanden geen blog gepost heb. Wat ook niet meehielp was een grote update van WordPress, de software waar deze site op draait en waar de onvolprezen Irene van Putten van onder haar bureau schuilde zo eng vond ze het… als zij al… dan ik al helemaal… maar goed het is weer achter de rug.

Eindelijk weer normaal doen.

Dat is in de decembermaand wel een thema voor veel cliënten, deelnemers, bezoekers, klanten; hoe kom je in vredesnaam die maand door? Want  hoe verder de maand vordert, hoe minder normaal het allemaal wordt. Tussen Kerst tot en met dik na de jaarwisseling is Nederland tegenwoordig dicht. Uitkeringsinstanties zijn beperkt bereikbaar, gemeentelijke diensten zijn dicht en begeleiders zijn vrij, soms wel 2 weken achter elkaar als De Dagen gunstig vallen.

Dan heb ik het nog niet over de dagbesteding. Personeel is vrij, het is lastig om steeds een dag open te zijn en dan weer dicht zoals met Kerst 2018; maandag de 24e open, 25 en 26 december dicht. 31 december open, 1 januari dicht. Het kan maar zo gebeuren dat je dagbesteding 5 dagen achter elkaar gesloten is, vaak kan dat ook niet anders maar voor een deelnemer die een weekend van 2 dagen al een zwart gat vindt is dat heel erg lang. Er zijn met Kerst wel kerstdiners her en der. De Open Hof in Groningen heeft elk jaar een kerstdiner voor iedereen die wil komen, het Open Huis van de Kerken in Assen eveneens en vaak zijn er in de stad meer initiatieven waar iemand naar toe kan bij een eenzame kerst. Hoewel te verslaafde clienten bij de algemene voorzieningen er vaak moeilijk tussen passen en zich zo ongemakkelijk voelen dat ze op voorhand al liever afzeggen.

En de winkels in december… ik heb meerdere klanten die zich vanaf eind november niet meer in een supermarkt wagen, tenzij het heel vroeg op de dag is of heel laat, als er bijna geen andere klanten zijn. Hoewel dat ook weer een probleem kan worden omdat het personeel dan niets te doen heeft en als je er een beetje anders uitziet men extra op je gaat letten waardoor je dan weer extra zenuwachtig wordt. De supermarkten liggen vol met feestelijke producten, je ziet continue reclames voorbij komen die zich in je hoofd vast zetten zoals één van mijn klanten terecht opmerkte. Over familie, samen eten, gezelligheid, een mopperige opa die toch opgaat in het feest, u kent het wel. Als je dan op zit te kijken tegen 5 lege dagen, want geen dagbesteding, waarin er niemand zal komen om samen met je te eten of er even uit te gaan, waarin niemand je uitgenodigd heeft voor zo’n kerstdiner… dan is het heel confronterend om in een supermarkt te lopen met een uiterlijk wat vaak getekend is door het leven, door gebruik of door verdriet. Je hoort er niet bij. En alles schreeuwt tegen je dat je ergens bij moet horen.

Gelukkig komt overal een einde aan, ook aan decembermaand. ‘Eindelijk weer normaal doen’, is dan ook de meest gehoorde opmerking die ik van mijn klanten hoor na de feestdagen als ik weer aan het werk ga.

Noorderzucht wenst iedereen een goed en gezond 2019!