De pijpjes. De coke. De verzameling.

(Uit eigen collectie) Cokepijpjes: reispijpjes, zelfgemaakte pijpjes, mini pijpjes, fan pijpjes en glamour pijpjes

In de negentiger jaren gebeurde het regelmatig dat ik met iemand naar een verslavingskliniek reed. Even zo vaak informeerde ik of er nog compromitterende spullen in de bagage zaten. Naalden bijvoorbeeld, of verrotte etenswaren, hele vieze was of gebruiksattributen. Dat maakt meteen weer zo’n beroerde indruk, redeneerden mijn cliënten en ik. Dus we keken de bagage meestal eerst nog even door voor we de reis naar de kliniek, meestal het Intramuraal Motivatie Centrum, toen nog in Eelde, begonnen.

De meeste van mijn cliënten, eerlijk is eerlijk, waren oprecht bereid om een nieuw leven te beginnen en zo kon het dan ook gebeuren dat ik op den duur een hele verzameling cocainepijpjes had. Die gaven ze aan mij. Soms met de boodschap de pijp te bewaren ‘voor noodgevallen’ maar meestal kreeg ik de opdracht de pijp weg te gooien, want die was nu niet meer nodig.

Soms vergat ik dat ik zo’n pijpje in mijn tas had, en dat kon nog wel eens tot pijnlijke toestanden leiden bij een bezoek aan de rechtbank of in een gevangenis, waar je tas gescand werd op verboden waar. In eerste instantie bewaarde ik de pijpjes in de vensterbank op kantoor. Het bleek dat ik mijn collega’s nog best vaak uit moest leggen hoe cocaïne uit de basepijp eigenlijk gebruikt werd en dan was het wel zo handig om de pijpjes als voorbeeld te kunnen laten zien. Uiteindelijk gingen mijn collega’s ook van alles verzamelen en hadden we een vitrinekast, met slot, nodig om alles veilig te kunnen bewaren. In die kast lagen namelijk later ook messen, allerlei soorten zelfgemaakte gebruiksattributen, en op een bepaald moment zelfs een soort beenprothese. Waar die vandaan gekomen is weet ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet.

Cocaïnepijpjes komen in allerlei soorten en maten. Vaak wil iemand een lange steel om de hete rook door te inhaleren, dan komt die hitte minder hard je longen binnen. Hete lucht rechtstreeks inhaleren is pijnlijk. Veel gekochte coke pijpjes hebben maar een kort steeltje. Eigenlijk zijn het pijpjes om wiet in te roken, verkrijgbaar in iedere willekeurige smartshop en in Amsterdam ook in iedere willekeurige souvenirshop. Dus veel cocaïne gebruikers maken zelf een pijp, met een lange steel, vaak van koperen buizen die toch al in de woning aanwezig zijn. Of zoiets. Er zijn ook minipijpjes, en pijpjes die er niet uitzien als een coke pijpje en dus niet opvallen als je die per ongeluk op tafel laat liggen. En dan heb je natuurlijk ook nog pijpjes met glitter, of met een afbeelding van bijvoorbeeld Che Guevara of Jim Morrison.

Mijn verzameling, die met mij meetrok van werklocatie naar werklocatie, werd steeds groter en zowel collega’s als cliënten begonnen mij bewaarexemplaren te geven. Zo kreeg ik van een collega van de nachtopvang met regelmaat gevonden of achtergelaten coke pijpjes en ook een cliënte gaf mij een, wat zij noemde, reispijpje. (het was een mini met een sleutelhanger, ze kon er zelf niet zoveel mee. Hij was te klein en bovendien reisde ze toch niet vaak).

Mijn mooiste exemplaar komt van Sonja. Ik had haar naar het IMC gebracht, ze had onderweg van de cellengang Delfzijl naar Eelde nog op de achterbank van mijn auto coke zitten basen, ik hoorde het haar doen maar kon het zo gauw niet voorkomen. Ook zij leverde haar coke pijpje bij mij in, nog tijdens de autorit. Ik gaf haar een kaartje met onze nieuwe afspraak. Ik werkte toen bij de Ambulante Verslavingszorg Groningen. Ze liep binnen een week weg, als ik me dat correct herinner.

Het kaartje vond ik op een later moment terug in haar plastic tasje met kleding en make up wat ik meekreeg van het IMC.

Selfmade by Sonja, 1996

Selfmade by Sonja, 1996

Van blog naar domeinnaam: www.noorderzucht.nl

In het vorige bericht, getiteld Afscheid, werd al duidelijk dat Noorderzucht in haar oorspronkelijke vorm niet verder zou blijven bestaan. Ik kreeg de blog van mijn mede bloggers cadeau en ik was blij dat ik de naam kon behouden om verder te schrijven en te bloggen over verslaving en aanverwante onderwerpen in het noorden van Nederland.
Want verslaving is lang niet altijd eenduidig; in het eerste blog van mijn hand, Opstand in het Huis van Bewaring, ging het bijvoorbeeld niet over verslaving maar over mijn inmiddels overleden cliënt Frederik P. die met dakpannen stond te smijten. Voor de goede verstaander was duidelijk dat Fré niet voor niets in het Huis van Bewaring verbleef en in het volgende blog, over de afloop van de zaak, bleek ook wel dat hij tijdens het plegen van de strafbare feiten, onder invloed van ’70 tot 80 glazen bier’ geweest was.
Ondanks dat vond ik toch dat ik de ondertitel van Noorderzucht.blogspot.nl maar wat breder moest maken. En ging ik bedenken wat ik er verder mee wilde doen. En hoe.

Dat hoe werd mij al snel duidelijk; ik wilde graag dat de blogs een goede back up kregen zodat ze bewaard blijven, wat in Blogger niet altijd het geval schijnt te zijn als het er teveel worden, en ik wilde een hippere uitstraling en een meer professionele omgeving om de blog te presenteren.
Ik moest een site.

EEN SITE? HELP! Via Twitter volgde ik al een tijdje @purepixelpassie, waarachter Irene schuil gaat, ‘Zeg maar ‘Pix’,  Bloggert met goed haar’. Dat laatste sprak mij al bijzonder aan. Ze weet ook alles van WordPress en is razendsnel zo bleek al gauw.
Ik mailde haar om hulp en nog geen week later was www.noorderzucht.nl een feit. Compleet met alle geïmporteerde (oude) blogs van Blogger, een knop waarmee alle blogs van elk van de auteurs onder elkaar staan en dus achter elkaar te lezen zijn, en een naar mijn mening mooiere lay out en een professionelere uitstraling. Ik ben er topblij mee en ik hoop de lezers van Noorderzucht ook.

Vanaf nu ben ik dus te vinden onder www.noorderzucht.nl en te mailen over de blog via info@noorderzucht.nl; ook voor degenen die een verhaal, een mooie quote, een foto of wat dan ook willen doneren, hartelijk welkom!
Ik hoop jullie weer snel te treffen op mijn nieuwe site!
En vrolijk door met een plaatje met bijbehorende quote 😉

 

Verslaving, verzameldrang en een autismespectrumstoornis.

 

Maar Froukje! Ik weet precies welke blikken omgespoeld zijn en welke nog niet!
(de blikken waren alle leeg gedronken en mijn cliënt wist ook te vermelden hoeveel het er precies waren. Meer dan 4000.)

Afscheid

Toen wij in 2013 met dit blog begonnen, werkten twee van ons al niet meer in de verslavingszorg. Wat we toen en nu gemeen hebben, is een interesse voor de geschiedenis van de verslavingszorg, het proces van ontwenning, terugval en rehabilitatie en de onverwachte schoonheid en de verhalen van het rauwe verslavingsbestaan.

Het begon met een afscheidsfeestje in 2012: de foto’s uit de roemruchte geschiedenis van de Groningse verslavingszorg die we daar wilden laten zien, brachten zoveel mooie en sterke verhalen in herinnering dat Froukje, Martinus en Petra het erover eens waren dat die het verdienden opgeschreven en gelezen te worden. Terwijl we plannen aan het smeden waren voor een boek, en tot de conclusie kwamen dat een blog realistischer was, kwam Martinus met het voorstel ook Jos erbij te vragen: als ervaringsdeskundige én beleidsmedewerker in de verslavingszorg voegde hij een interessant perspectief toe aan die van ons.

Vele avonden hebben we bij elkaar gezeten, brainstormend over onderwerpen, nieuwe invalshoeken, te interviewen mensen. De lijst met potentiële blogonderwerpen oversteeg ruimschoots het aantal gepubliceerde blogs. Daar ligt dan ook de kern van onze zwakte: we kunnen er heerlijk over praten, maar voordat je een goede blog gepubliceerd hebt, ben je – afhankelijk van het onderwerp – vaak uren verder, zeker als je voor je stukje archiefonderzoek moet doen of mensen gaat interviewen.

Inmiddels is Froukje de enige van ons die nog in de verslavingszorg werkt. Zoals trouwe lezers onmiddellijk opvalt, is zij ook de meest stabiele factor binnen ons blog. Haar stukjes zijn vaak uit het dagelijks leven van de bemoeizorger gegrepen. Wij, de andere drie, beloofden vaak iets te publiceren (en waren dat ook écht van plan…) maar vonden er de tijd of de inspiratie niet meer voor. Te druk met andere dingen, te ver van de verslavingszorg afgeraakt, de juiste toon niet kunnen vinden…

Onlangs stelde Froukje dat het zo niet langer kan. En we moesten haar gelijk geven. Noorderzucht is steeds meer haar blog en steeds minder ons blog geworden en wij moeten dat erkennen. Dus vanaf nu is Noorderzucht alleen van Froukje. Ze heeft ruimhartig laten weten ons als gastauteurs te verwelkomen en de tijd zal leren of we nog eens in die hoedanigheid op dit blog zullen terugkeren.

Vanaf vandaag heeft Noorderzucht drie auteurs minder, maar drie trouwe volgers erbij.

Briefjes uit de bemoeizorg (1)

Door het boek Bemoei Zorg (Eenvoudige tips voor moeilijke zorg) van Jules Tielens en Maurits Verster, werd ik mij bewust van de unieke briefjes die wij vaak krijgen tijdens ons bemoeien met een groep mensen die het net even anders doen dan de rest van de wereld.

Ik ben de briefjes die ik kreeg gaan bewaren en zal er af en toe eentje bloggen. Te beginnen met de categorie Life Sucks en als het dan tegen zit, wat het toch altijd al doet, dan komt een ongeluk nooit alleen.

Ik had een afspraak met deze client om hem om 13.00 thuis te spreken. Maar dat is niet gelukt, hij was lopend naar winkelcentrum Paddepoel. Ook daar heb ik hem niet aangetroffen. De dag er na was hij gelukkig thuis en zat hij ook binnen. Sleutels weer terecht.

Jail House Break In

Vanmiddag op visite bij mijn cliënt Paul. Paul weet het altijd mooi te vertellen en ik blijf meestal langer hangen dan gepland. Hij stelde ook deze keer niet teleur.

Want was hem een paar jaar geleden overkomen? Hij moest voorkomen bij de rechtbank in Groningen. Hij zat gedetineerd in de Penitentiaire Inrichting (PI) in Ter Apel, een flink eindje weg dus. De zaak kwam pas rond 17.00 uur aan de beurt en aangezien het om een ingewikkelde ruzie en vechtpartij ging tussen meerdere dealers en gebruikers, waarin een mes, een stok en een fles meespeelden, duurde de behandeling lang.
Paul zei, dat hij 4 uur lang als een gek had lopen lullen om die poging tot doodslag van zijn naam te krijgen.Hij kreeg gelijk van de rechters, hij werd in vrijheid gesteld en mocht meteen vertrekken.
Maar zo makkelijk ging dat natuurlijk niet. Want alle spullen van Paul, zijn huissleutels inclusief, lagen nog in Ter Apel achter slot en grendel. Paul werd daarom maar teruggebracht naar de PI. Ik schat zo in dat ze daar rond 22.30 aangekomen zijn, het is zeker een uur rijden vanaf Groningen.Iedereen was naar huis en de beveiligers die de nachtdienst hadden, dus geen Penitentiaire Inrichtingswerkers slash bewaarders, hadden niet de juiste sleutels om in de fouillering van Paul te komen.
Uit coulantie zetten ze hem daarom maar terug in zijn cel zodat hij zijn spullen daar in kon pakken en nog wat kon slapen voor hij de volgende ochtend om 8.00 zou vertrekken.
Maar het werd 8 uur, de deur ging open, en meteen weer dicht. Hij moest wachten.
De directie was inmiddels geïnformeerd dat Paul niet in vrijheid was, maar illegaal in zijn cel zat. Hij was immers geen gedetineerde meer, dus had hij niets te zoeken in een gevangeniscel.
Paul werd beschuldigd van inbraak in zijn eigen cel.Hoewel dat best een lastige is natuurlijk, want een inbreker breekt in principe een deur open, en in dit geval zat Paul gewoon zonder celsleutel opgesloten achter een onbeschadigde deur. De beveiliging had hem er niet in mogen laten. Waarschijnlijk had men hem voor de deur van de PI moeten laten staan tot hij de volgende ochtend bij zijn spullen kon.
Paul werd uiteindelijk om 11.00 vrij gelaten en kreeg zijn spullen mee. Omdat hij beschuldigd werd van het plegen van een delict, kon hij voor de uren dat hij langer in de cel zat dan gepland, geen schadevergoeding eisen.

De zaak is uiteindelijk niet voor de rechter gekomen.